Hoe je anno 2017 een boek schrijft

Meld je anders ff aan voor m’n (wel toffe) nieuwsbrief op zondag

Toen ik later nog niet groot was wilde ik als ik later groot was striptekenaar worden. En piloot.

Ik werd bloggertje.

Dat bloggertje ben ik trouwens al in 2005 geworden want toen registreerde ik jelmerdeboer.nl en publiceerde daar reisverhaaltjes op. Dus dan ben je bloggertje. In de jaren daarvoor had ik mezelf op de middelbare school websites leren bouwen. Ja, waarbenjij.nu bestond ook, maar dat vond ik stom en ik wilde het natuurlijk weer anders doen dan iedereen.

Facebook bestond nog niet in Nederland en Instagram en Twitter bestonden überhaupt niet, dus ik heb geen idee hoe mensen wisten dat mijn website bestond.

In datzelfde jaar ging ik communicatiesystemen studeren want dat was iets met computers en ik was goed in computers (hoewel ik hoop dat niemand meeleest van voor je het weet zit ik weer een tv te repareren vanwege ditzelfde argument).

Communicatiesystemen was niet zo heel speciaal want het meeste (websitejes bouwen, logootjes maken, databases ontwerpen) kon ik al. Om mezelf te vermaken ging ik daarom ook Geografie studeren. Want ik vond de wereld interessant en wilde er meer over leren. Dat kon mooi met die studie. Ik wist niet of je er ook echt wat aan had op de arbeidsmarkt. Maar dat maakte niet uit. Een tweede studie was gratis en twee studies tegelijk doen was stoer.

Mijn website jelmerdeboer.nl veranderde destijds van reisblogje naar zeikblogje naar een blog over fitness en voeding. Want ja, dat vond ik ook interessant en na mijn afgeronde studies computeren en ‘iets met kaarten’ besloot ik maar personal trainer te worden. Intussen had ik óók de studie communicatiewetenschappen afgerond en schreef mijn scriptie over hoe bekende mensen beter producten aan de man kunnen brengen (en plaveide daarmee al in 2010 mijn toekomstige bestaan als (kots) influencer).

Ik bleef schrijven over vanalles en nogwat, maar voornamelijk over eiwitrijke pannenkoeken en waarom suikervrij eten voor debielen is en waarom taart je beste vriend is. Ook al vind je naar de gym gaan en kast worden belangrijk.

Twee uitgevers hadden waarschijnlijk mijn scriptie ook ooit gelezen want ik werd in 2015 benaderd voor een boekproject. Of ik dat wat ik online schreef ook wilde bundelen op dode bomen en dat in een boekwinkel wilde leggen terwijl we zouden wachten tot die gedrukte tekst gedateerd was en ik met tranen in mijn ogen mijn boek een jaar later terug zou gaan zien in een graaibak en/of koopjeswinkel. En dat ik dan een heel klein percentage van de verkoopprijs zou krijgen. En dat de uitgever van tevoren met een geprinte ‘aanbiedingsbrochure’ langs boekhandelaren zou gaan om mij aan te prijzen. En dat ik dan superveel stress zou hebben van het schrijven. Maar dat ik nog wel kon lachen om het feit dat iedereen in de boekenwereld (en Matthijs van Nieuwkerk) cover uitspreekt als kuffer.

Ja, dat leek me wel een goed idee.

Dus publiceerde ik in oktober 2016 het boek Eet Taart Krijg Een Sixpack. Een boek zoals iedereen een boek publiceert, met een uitgever, maar dan met de helft van de letters in oranje. Omdat de ontwerper dat goed vond passen bij mijn manier van schrijven. Lekker tegendraads. En met een interview door Arie Boomsma erin.

Ik ging akkoord.

Maar ik vond het voor, tijdens en na het project een beetje rare manier van werken. Vooral ook omdat ik niet echt wist hoe een boek maken werkte en wat ik moest doen.

Want waarom verdient een schrijver van een boek minder dan 15% van de daadwerkelijke verkoopprijs en boekhandelaren meer dan 40%? En hoe zit dat met e-books, waar geen voorraad, geen distributie en geen papier voor nodig is?

De schrijver schrijft het boek toch?

Ik heb weliswaar het imposter syndrome, maar ik ben niet gek.

Waarom gaat een uitgever met een brochure van een boek met wat quootjes langs bij boekhandelaren die dan maar moet beslissen of en hoeveel hij er koopt?

Waarom vragen we dat niet gewoon aan de mensen zelf?

Maar belangrijker nog: waarom moet ik bijna een jaar lang in het geheim iets zitten maken en dat publiceren en dan maar hopen dat mensen het leuk vinden?

Waarom niet van tevoren aan mensen vragen of ze het willen hebben? En in welke vorm. En wat er in moet. En wat er anders moet. En of ik de juiste richting op ga? En wat ze graag willen weten. Zoals m’n op één na beste vriend Pieter ook doet met z’n boek Make.

Nee, als ik het opnieuw zou moeten doen, dan zou ik het heel anders doen.

Dus ik deed het opnieuw.

Maar wel met een ander onderwerp.

Dus ik postte op Twitter:

En besloot, met m’n bescheiden aantal volgers, dat er markt voor was.

Dus ik maakte een week later een documentje in Google Drive met daarin een opzet. En zette dat weer op Twitter.

En Ralph Moorman zei dat het m’n doorbraak ging worden. Dus dat geloofde ik.

Ik vroeg om de subtitel van m’n boek (dat werd nummer 1):

Ik vroeg om feedback op m’n promotekstje:

En ik vroeg om feedback op cover (niet kuffer) ontwerpen:

En toen dacht ik:

Ik heb helemaal niemand behalve mezelf en de mensen die mij volgen nodig om dit boek te maken.

Ik kan op Twitter vragen wat mensen willen, ik kan het zelf schrijven, ik kan zelf onderzoek doen, ik kan zelf een website bouwen om het boek te promoten, ik kan al m’n social kanalen gebruiken voor promotie van m’n eigen product, ik kan een boek ontwerpen (heb Een Bron Van Energie vormgegeven), ik kan mensen interviewen (in m’n podcast bijvoorbeeld) en ik kan zelf illustreren (tenminste, toen ik zes was).

En dan kan ik weer aan de mensen die mij volgen vragen of het is zoals ze willen dat het is.

Top.

En als mensen dan zouden pre-orderen, dan hoefde ik zelf niet te investeren in het drukken van boeken die dan eventueel niet eens verkocht zouden worden. Als er bijvoorbeeld een verschil zou zijn tussen vraag en aanbod. Een soort crowdfunding, maar dan niet via Indiegogo of Kickstarter.

Maar nu had ik twee vragen aan mezelf:

1) Waarom zouden mensen pre-orderen als ze ook gewoon kunnen wachten tot het boek af is? En hoe weet je dan hoeveel boeken je moet drukken?

2) Waarom zouden mensen me überhaupt willen helpen?

Dat tweede kon ik na enige tijd nadenken wel beantwoorden, puur geredeneerd vanuit het feit dat ik ook iemand zou helpen als ik iets kan bijdragen aan iemand die ik mag of inspirerend vind en iets niet weet wat ik wel weet of om feedback vraagt, maar die eerste vraag was moeilijk.

Maar toen besloot ik dat alléén mensen die pre-orderen mee mogen helpen aan het boek én (dus) toegang krijgen tot alle concepten maar ook alle marketing en sales die ik doe. Dus als je pre-ordert, kijk je gewoon mee hoeveel ik verkoop, hoe mijn Facebookadvertenties werken, wat de conversie is, hoeveel mensen kiezen voor een hardcover en hoeveel voor een e-book (en hoeveel voor allebei). En je mag gewoon bepalen of een hoofdstuk kut is. En of je er wel of niet wat aan hebt.

En dat bleek ook goed idee.

Mensen die pre-orderen krijg nu direct toegang tot mijn Google Drive en mogen (hoeft niet) meehelpen aan m’n concepten. Verder kun je gewoon live zien hoe m’n verkopen en conversie is en krijg je iedere week een update met wat ik heb gedaan.

Dat is hoe ik nu een boek schrijf. En ik vind het leuk en heb er vet veel aan.

Hopelijk jij ook.

Meedoen en/of supporten? Check thuisblijvenisduurder.com.

Dit komt er in:

Thuisblijven is duurder

Thuisblijven is duurder

Bespaar honderden euro’s op vliegtickets

Ik ben een boek aan het schrijven over goedkope vliegtickets. Hierin lees je al m’n tips & trucs en als je pre-ordert, neem ik je mee in het schrijfproces. Dan leer je ook nog eens hoe je een boek schrijft en zelf publiceert.

Pre-order

Hey ik heb ook een podcast en ik schreef ook een boek