Hoe je je kind zo dik mogelijk maakt

Meld je anders ff aan voor m’n (wel toffe) nieuwsbrief op zondag

Van alle dingen op de wereld vind ik suikertaks en een verbod op kindermarketing het meest sneu. Nouja, Segways en door van die lege zigzagwachtrijen op vliegvelden lopen zijn ook best sneu eigenlijk.

En mensen die contant geld gebruiken.

En obers die een complete bestelling herhalen.

Dude, weet ik veel wat de rest besteld heeft. Jíj hebt het in je handheld getikt met dat pennetje.

Suikertaks heeft hetzelfde effect als accijns op sigaretten. Ja, mensen gaan er minder door consumeren, maar de motivatie om te minderen komt zo van buitenaf en niet vanuit jezelf.

Het is dus symptoombestrijding en dat is altijd stom.

Nee, meestal is dat stom.

Je kunt ook proberen te begrijpen dat roken vrijwel niets bijdraagt aan je leven (behalve gesprekken met onbekenden op de drempel van een horecagelegenheid—‘Ooh jij kent Hans óók! Spreek je hem nog wel eens?’) en eveneens begrijpen dat suiker niet per se heel veel bijdraagt aan je leven maar met mate niet levensbedreigend is en in combinatie met vet en vanille je leven zelfs verbetert.

Ook met mate.

Suikertaks maakt de wereld dommer. En ingewikkelder.

Maar een verbod op kindermarketing is nog niet iets dommer en ingewikkelder.

Kindermarketing heeft als doel kinderen een product te laten kopen of hun ouders te beïnvloeden een product te laten kopen. Voorbeelden zijn speeltjes bij een HappyMeal en animatiefiguren op koekjes. Chocoprins.

Foodwatch, de blaffende voedselwaakhond die nooit bijt, die we nog kennen van een enorm trieste uitverkiezing, strijdt onder andere voor een verbod op kindermarketing voor ongezonde producten tot 16 jaar.

Dat is heel grappig. Vooral die leeftijdsgrens.

Deze poster van een chocoladereep is geschikt bevonden voor zestien jaar en ouder.

Een verbod op kindermarketing is totaal onmogelijk. Zeker als je een leeftijdsgrens toevoegt én je beperkt tot ongezonde producten.

Want wanneer is iets te zout, te zoet of te vet? En wanneer is een reclame gericht op kinderen en niet op twintigjarige meisjes met PMS of dertigjarige gasten met een action hero collectie en nostalgische gevoelens? Of iemand die gewoon teringveel zin heeft in die koekjes van Samson en Gert.

Als er Pokémonsnoep op de markt komt, aan wie zijn die reclames dan gericht?

En sinds wanneer bepalen kinderen wat ouders kopen?

Moeten we het echt zo ver laten komen dat we zeurende kinderen gaan accepteren als onveranderbaar?

Moeten we wéér symptomen gaan bestrijden?

Wat mij betreft geven we kinderen in groep 3 uitleg over calorieën, over de energiebalans en lezen we iedere dag uit de dieetbijbel. En we blijven overhoren tot iedereen die energiebalans snapt en anders blijf je zitten.

Zodra we kindermarketing gaan verbieden, dan moeten we dus ook alle lage keukenkastjes, frietverkoop op vrijdag, gewone cola en Haribo banaantjes verbieden.

Want ja, die zorgen kennelijk ook voor obese kinderen.

Kinderen eten omdat ze groeien, niet andersom.

Je moet als ouder echt je best doen om een obees kind te creëren.

Als je kind te dik is, is het je eigen schuld.

Niet die van Haribo.

Hey ik heb ook een podcast en ik schreef ook een boek