Shaming de Energieke Dotan Trump

Dotan

Als mensen idioot doen, en ik vind dat ze idioot doen, dan wil ik daar graag wat van (kunnen) zeggen. Althans, als ze met hun idioterie anderen lastigvallen. Als de Energieke Vrouwenacademie een boek uitbrengt waarbij letterlijk op iedere pagina feitelijke onjuistheden staan (zonder ironie of andere vorm van spot), dan mag ik daar graag alternatieve feiten tegenoverstellen. En dan zijn mijn feiten natuurlijk de waarheid. Ik ben immers ‘iemand die heel slecht tegen onrecht kan’. Net als de rest van de wereld, natuurlijk (ook de Energieke Vrouwenacademie). Want er zijn maar echt weinig duivelse mensen. We zijn allemaal slecht geïnformeerde aandachttrekkers die het vooral heel druk hebben met elkaar.

Internet (en alomtegenwoordige toegang daartoe samen met sociale netwerken als Instagram (waar je mensen ziet die knapper zijn dan jij die op plekken zijn waar jij nooit zult komen met spullen die je nooit zult bezitten samen met mensen die jij nooit zult kennen), Facebook (waar je liegt tegen je vrienden), Twitter (waar je de waarheid vertelt tegen onbekenden), Youtube (PRANK GAAT FOUT!???) en de ‘wij-willen-130-op-de-snelweg-hyve’) heeft ervoor gezorgd dat mensen en groepen die niet zo gauw een podium konden vinden of kregen, plotseling een podium hebben kunnen krijgen (in het geval van het op Coachella jodelende Walmartcowboytje letterlijk) en dat er ook daadwerkelijk acties volgden uit woorden (dat we nu 130 mogen rijden op bepaalde snelwegen komt echt wel door die hyve hoor). En dat is mooi. Dat schrijft Jon Ronson ook in zijn boek So you’ve been publicly shamed. Maar, schrijft deze beste man ook, die plotselinge mogelijke mondigheid heeft er ook voor gezorgd dat ‘public shaming’ weer helemaal terug is (on steroids, natuurlijk), terwijl deze ‘onterende straffen’ (zoals de schandpaal, waaraan je werd vastgebonden en dan met rot fruit (ieuw), paardenstront (dude) of stenen (not cool…) werd bekogeld) al twee eeuwen geleden zijn afgeschaft. Omdat ze nogal debiel zijn. En mensonterend.

Ah vandaar die naam.

Maar ze zijn dus terug. Want als iemand iets verkeerd doet in de ogen van een groepje mensen, dan ben je de lul en moet je er aan. Op Twitter althans. Of op Facebook. Of Geenstijl. Of allemaal tegelijk. En als nog meer mensen hetzelfde vinden, lijkt dat publieke beschamen opeens moreel gerechtvaardigd.

En dan is Dotan opeens volledig de lul.

Want Dotan heeft allemaal fans verzonnen en op die manier zichzelf in een nogal goed daglicht gesteld (en bij collegamuzikanten—waarschijnlijk in zijn geval concurrerende muzikanten het tegenovergestelde). Dat concludeerde de Volkskrant na uitgebreid onderzoek. En andere nieuwswebsites namen het verhaal over. Want het was bizar. Dus trekt het de aandacht.

En werd Dotan ge-public shamed.

Volgens de shamers ongetwijfeld terecht. Want ja, als je verzint dat je op bezoek gaat bij een doodzieke fan en dat je naast een nietsvermoedende fan in het vliegtuig zit die jouw muziek luistert (en het blijkt allemaal niet waar te zijn—vandaar ‘verzint’), ben je een ongelofelijke paardenlul.

Maar misschien had het daar maar bij moeten blijven. En hadden we onze dag schouderophalend (of langzaamrijdend op de A6 als protest tegen dode dieren) moeten vervolgen.

Public shaming is misschien niet zo aardig. Vindt Jon Ronson dus. En ik na het lezen van het boek ook.

Public shaming is vaak erger dan de meeste rechtssystemen in de westerse wereld. In die laatstgenoemden zijn er tenminste regels en heb je, wanneer je volgens de wet iets verkeerd hebt gedaan, rechten. Op internet zijn er nauwelijks regels, wetten en rechten. En tegen een enorme groep bloeddorstige mensen met hetzelfde verhaal, kan jouw verhaal niet op. En ben je dus de lul, Dotan.

Maar er is een oplossing (even los van stoppen met public shamen, wat overigens lastig is omdat je dat als groep moet doen en per definitie niet alleen kan). Jon Ronson noemt empathie het medicijn voor schaamte. Paul Bloom en ik zijn het daar niet mee eens. (edit: Rudi en Freddie ook)

Maar waar we het wel mee eens zijn is dat je geen schaamte voelt als je niet accepteert dat je geshamed wordt. Gebrek aan schaamte maakt public shamen per definitie onmogelijk.

Dat doet bijvoorbeeld Donald Trump. Hij geeft geen fuck. En hoewel er genoeg op deze man en zijn acties aan te merken is (maar het vrij weinig zin heeft om dat op Twitter of Facebook te doen), is één van de belangrijkste lessen van zijn gedrag dat hij die eerder genoemde fucks niet geeft. En dat is de oplossing voor als je geshamed wordt.

Want ja, je moet inderdaad geen gekke dingen doen, maar we blijven mensen en mensen zijn idioten. Dus natuurlijk gaan we gekke dingen doen.

En ik vind niet dat je Dotan moet shamen want dat heeft totaal geen effect. Die man wilde aandacht, dus als je een statement wil maken, geef ‘m dan vooral geen aandacht.

Ik ben weer wat wijzer geworden. Denk ik.

De Energieke Vrouwenacademie gaat overigens schaamteloos door. En ik vind dat fanastisch.

PS. Check het boek van Jon Ronson hier (geen affiliate link)

Autonomie

Autonomie is de ultieme vrijheid

In 2019 komt m’n nieuwe boek Autonomie uit. Als je pre-ordert blijf je op de hoogte van het schrijfproces. En leer tegelijkertijd hoe je persoonlijke vrijheid kunt ervaren.

Pre-order nu