Een restaurantrecensie

Check m'n wekelijkse Zondag Update en schrijf je ff in

Ik zag bij een collegafitnessblogger dat je tegenwoordig restaurants moet recenseren om toch nog wat traffic op je blog te krijgen, dus laat ik dat dan ook maar doen.

Want ik was laatst bij een restaurant.

Drovers dog aan de Wibautstraat.

En het was helemaal kut.

Maar ik had het kunnen weten want alles aan de Wibautstraat is kut. M’n tafelgenoot Ted vertelde me dat de straat gepland is als snelweg richting het centrum, omdat men in de jaren ’70 (ik kan het een decennium mis hebben) dacht dat we met z’n allen met een snelweg naar het centrum moesten.

Dat ging uiteindelijk niet door en nu is de Wibautstraat een sfeerloze brede weg waar alles kut aan is. Onder andere het gebouwtje áchter metroingang.

Maar vooral Drovers dog.

Samen met m’n Twittervrienden Bart en de eerder genoemde Ted liep ik, terwijl we een kalende man (die we voor nu even vleespet noemen) voorlieten, het sfeerloze Wibautstraatterras op omdat Ted vertelde dat hij er onlangs een lekkere cocktail had gedronken. En omdat mijn op één na beste vriend me had getipt over dit Australische concept.

Een prima combinatie van redenen om te gaan dus. En het was ook dichtbij het huis van Bart.

Tafel 200 stond helaas niet onder toezicht van een ober, dus werden we (net als op Twitter) volledig genegeerd. De schreeuwen om aandacht (meer specifiek: drie menukaarten alstublieft) werden door drie verschillende obers op identieke wijze behandeld: door te vertellen dat ze ze weldra kwamen brengen en ze dan vervolgens niet weldra komen brengen.

Het negeren was tenminste uniform. Er ging tenminste iets goed.

Toen we de vierde pinguïn aan z’n kop trokken voor een menukaart, kwam hij eindelijk drie stuks brengen. Voor ieder één.

Jammer was wel dat twee van de drie menukaarten drankkaarten waren, en die lagen reeds op tafel. Dus we hadden nu de beschikking over een wijnkaart, vijf drankkaarten en maar liefst één menukaart.

Top.

Van de ene menukaart bestelden Ted en ik de Mixed grill voor twee en nam Bart iets van zoete aardappel, vanwege redenen die nu nog steeds niet bekend zijn. Vleespet betaalde inmiddels zijn rekening en vertrok alweer.

Na een kwartiertje kregen we de gerechten en ze waren best te beuken. Zeker met de Pinot Noir die werd vergezeld door een semi-enthousiast verhaal van de ober die parmantig over z’n buik wreef tijdens z’n uitleg.

Ja ja ja uit de Marlboroughregio in Nieuw-Zeeland. Hij herkende Ted waarschijnlijk van internet.

De wijn slobberde prima, de kangoeroespies was ok, de spare ribs meh, de burger akkoord en de chicken wings 5/7.

Bart at een halve aardappel.

Geen dessert. Want we waren alledrie aan de lijn. En de stufi was ook nog niet overgemaakt.

De rekening bedroeg 109 euro. We maakten ons snel uit de voeten voor een Triviantavond met worst en meer wijn.

Bart won. En Ted vertelde over sekslijst.docx.

Was leuker dan bij Drovers dog.

Hey ik heb ook een Podcast