Foodies zijn dood, lange leve foodies

Meld je anders ff aan voor m’n (wel toffe) nieuwsbrief op zondag

Er lijkt een eeuwige strijd gaande tussen iedereen die één of andere koekenbakstudie heeft gedaan (ik noem chef-koks, self-proclaimed gastronomisten, restaurantreviewers en al dat soort zuur kijkende truffelsabbelaars met een net iets te smerig pensje) en al die afgetrainde malloten die hun havermoutbakje met tachtig soorten fruit op Instagram posten en daar honderd keer meer waardering voor krijgen dan die eerder genoemde groep norse oude knoflookrufters.

Die strijd, vaak aangewakkerd door de eerste groep (want ouwe zeikerds), lijkt mij nogal overbodig en is wat mij betreft net een basketbalwedstrijd tussen een sjoelgezelschap en de medewerkers van de Trekpleister uit Bergen op Zoom: het gaat helemaal nergens over, leidt nergens naar toe en er zijn geen winnaars.

U kent Alton Brown niet, maar dat is een belangrijk persoon uit die eerste groep want hij presenteert programma’s over eten en ventileert zijn mening in de New York Times. U weet wel, die krant die altijd even bevestigt dat je tóch niet zo goed Engelse teksten kunt lezen, laat staan schrijven. Dat je na iedere alinea denkt dat het over een onderwerp gaat waar je geen verstand van hebt, terwijl het gewoon een zinsconstructie is die je niet snapt. Ze doen het er om.

Meneer Brown schrijft dat hij klaar is met foodies (hij bedoelt die tweede groep van internetcelebrities die hun populariteit enkel dankt aan het zo goed mogelijk op de foto zetten van een spelttosti met lactosevrije kaas van een lokale boer die ze zelf ook helemaal niet kennen, maar wel #healthy).

Meneer Brown vindt dat ‘houden van voedsel’ de grootste dooddoener is.

Zijn betoog:

Iedereen houdt van voedsel. Zo niet, dan ga je dood.

Over dooddoeners gesproken. Letterlijk én figuurlijk.

Maar meneer Brown is een beetje bejaarde idioot. Hij betoogt namelijk dat eten delen veel meer is dan zeggen ‘hier is wat eten’, zoals volgens hem hedendaagse foodies doen. Nee, volgens hem is er iets spiritueels aan het delen van voedsel, waarbij men de tijd neemt en dankbaar is voor wat er wordt gegeten. Een moment van bezinning, zo je wilt.

Maar wat hij mist, is dus wat er exact voor zijn ogen gebeurt.

Het delen van voedsel is het digitale delen van voedsel geworden. Het dankbaar zijn voor wat er op tafel ligt, is het posten van díé maaltijd geworden en de tijd nemen vóór het nuttigen van die maaltijd wordt tenminste nu besteed aan het maken van de bovenstebeste Instagramfoto.

Eerst 15 foto’s maken. Kiezen. Nog meer foto’s maken. Weer kiezen. Filtertje. Onderschrift. Hashtags. Delen.

Over bezinning gesproken.

Wat is je probleem, meneer Brown?

Iedereen houdt van eten. Iedereen wil het laten zien. Iedereen wil het delen. In het echt of online. In een restaurant, in de krant of op Instagram.

We zijn allemaal hetzelfde.

Maar die eerste groep oudjes loopt gewoon de hele tijd te zeiken.

Thuisblijven is Duurder

Bespaar honderden euro’s op vliegtickets

Ik ben een boek aan het schrijven over goedkope vliegtickets. Hierin lees je al m’n tips & trucs en als je pre-ordert, neem ik je mee in het schrijfproces. Dan leer je ook nog eens hoe je een boek schrijft en zelf publiceert.

Pre-order

Hey ik heb ook een podcast en ik schreef ook een boek