Als ik later groot ben

Meld je anders ff aan voor m’n (wel toffe) nieuwsbrief op zondag

Benjamin Howard Baker was een Engelsman die tijdens een zeemijnenveegoperatie in de Eerste Wereldoorlog gewond raakte aan zijn been. Dat was jammer want hij was aardig op weg om een goede voetbalverdediger te worden na zijn Olympische ervaring als hoogspringer en hink-stapspringer.

Hij besloot maar te gaan keepen en dat lukte aardig. Baker schopte het (pun intended) tot het Engelse nationale elftal. En daarnaast speelde hij ook waterpolo op internationaal niveau. Ook als keeper, maar ik kan me voorstellen dat dat vrij weinig te maken had met z’n zere been.

Een paar jaar later deed hij als voetbalkeeper annex waterpolokeeper nóg een keer mee aan de Olympische Spelen. Die van 1920 in Antwerpen. Was toch om de hoek.

Baker speelde ondanks z’n voetblessure ook een aardig potje tennis. Hij kwalificeerde zich niet voor Wimbledon (loser) maar werd in 1932 (op z’n veertigste) wél tenniskampioen van Wales. In enkel, dubbel en gemengd dubbel. Die laatste twee ongetwijfeld met iemand anders.

Op nationaal niveau werd hij ook nog eens kampioen hordenlopen en discuswerpen.

En toen hij klaar was met alles startte hij een succesvol zeepbedrijf.

Dat moest hij ook maar zelf weten.

Ik schrijf dit allemaal om een voorbeeld te geven van een polymath: iemand die goed is in heel veel dingen (Galileo Galileo was er ook één, mede door goed zijn in het hebben van een bijzondere naam).

En dit schrijf ik weer omdat ik graag een polymath wil zijn. En omdat Benjamin Howard Baker op Wikipedia als enige voorbeeld van een polymath wordt gegeven.

Ik wil namelijk van zoveel mogelijk dingen wat/genoeg/veel weten. Nouja niet alles. Bijna alles. Niet van dressuursport, Duitse gerechten en of busschauffeurs het echt leuk vinden om elke zomer de hele zomer lang heen en weer naar Spanje te rijden over dezelfde weg.

Maar voor de rest wel alles.

Ik wil niet alles weten om pubquizjes te kunnen winnen of Who Want To Be A Millionaire te spelen in het vliegtuig (dat kan ik namelijk al) maar om een goed mens te zijn die de wereld begrijpt. En jou eventueel kan helpen hetzelfde te doen. Maar dat wel op de tweede plaats want ik vind mezelf belangrijker.

Daarom zit ik nu op zwemles en als ik later groot ben wil ik piloot worden (daarover later meer) en ook minister-president, naar Mars en er voor zorgen dat je nergens meer plastic flesjes met water kunt kopen omdat we gewoon kranen hebben waar water uit komt en plastic flesjes met water het dieptepunt in innovatie zijn.

Verder hou ik me ook bezig met of de planeet wel of niet er aan gaat, maar zoek ik tegelijkertijd ook naar manieren om zo goedkoop mogelijk co2 in de lucht te schieten en ben ik voornemens om een roman te schrijven (maar is dat nu alweer een strijd met de uitgever). En dat wat ik interessant vind, meld ik weer via mijn wekelijkse nieuwsbrief.

En ik ben natuurlijk een podcast gestart. Over slaap met Paul Bosma en over de onzin die e-mail heet met Kevin Weijers, om dezelfde reden. En de volgende ingeplande podcasts gaan over de toekomst van werk, eten tot je er bij neervalt als dieetmethode, zwemmen, het verschil tussen aardig doen en aardig zijn, waarom een gebrek aan kennis over ons voedselsysteem ervoor zorgt dat we dom gaan doen en vliegen (niet de insecten, maar de activiteit, en dan zelf en niet met Gerda en Bert met Vueling naar Mallorca) en in je eentje reizen met handbagage.

Kortom, ik ben me goedschiks en kwaadschiks aan het losworstelen van de categorietjes fitnessbloggertje en foodie (en mongool).

Ik ben een multidisciplinaire zoektocht gestart naar hoe je een Jack of all trades / Master of none wordt. Een polymath dus.z

De tijd is daar. 31 jaar oud. Tijd om de wereld te ontdekken en mezelf te ontplooien.

Ik ga er voor.

En ondanks dat / daarom krijg ik ongetwijfeld dit soort e-mails:

E-mail naar Jelmer de Boer

Hey ik heb ook een podcast en ik schreef ook een boek