Het Needagboek

Needagboek

Een tijdje geleden deed ik een 100 Thing Challenge en dat was fantastisch. De challenge is bedacht door iemand (ik denk Dave Bruno van het gelijknamige boek, maar ik zit dit in een vliegtuig te typen dus ik kan het ook mis hebben) waarbij je wordt uitgedaagd om je bezittingen te minimaliseren tot 100 spullen. Want, zo luidt de argumentatie, bezit is extra afstofwerk. Bezit geeft geen (of niet zoveel) geluk (als je denkt). En bezit zorgt voor stress.

Ik hou niet van challenges als ze nergens op slaan, maar de 100 Thing Challenge kun je prima inzetten als middel in plaats van doel. Dus je hoeft niet per se te eindigen met 100 bezittingen (minimalisme is immers extremisme), maar je kunt de uitdaging wel eens gebruiken om er achter te komen wat je nou echt nodig hebt en waarom.

Die challenge ligt al een aantal jaren achter me (ik kwam uit op 114 spullen) en ik kwam er afgelopen week achter dat het aantal bezittingen vrij onbewust (ok ik heb denk ik geen dronken aankopen gedaan) enorm was gegroeid. En toen moest ik denken aan het gezegde ‘the couch owns you’, dat zoiets betekent als dat bezit zorgt voor verlamming. Jij bezit de bank niet. De bank bezit jou. En dat klopte aardig.

Mijn drone was kapot, dus die moest ik opsturen en om te laten repareren. Dat kost me moeite (formulieren printen, doosje vinden, ding opsturen) en geld (reparatiekosten) en ruimte in m’n gedachten (ik moet het in de gaten houden of het wel allemaal goed gaat komen en er achteraan mailen als het te lang duurt). Toen had ik last van bladluizen en spintmijten. Niet ikzelf, maar m’n plantjes. Daar moest ik wat voor verzinnen. Googelen, plan van aanpak, beesten verdelgen, in de gaten houden, blijven verdelgen, en tot in de eeuwigheid checken of die planten niet weer werden aangevallen door ongedierte. En ik moest natuurlijk ook m’n creditcard wijzigen (want ik vind €199 per jaar teveel kosten) en dat kan alleen per telefoon. En m’n rekeningnummer wijzigen voor m’n gemeentelijke belastingen kan alleen per printer, pen en scanner. Of per Photoshop. Oja ik moest ook nog even een tafeltje kopen waar m’n televisie op kon staan want die opbergdoos op een stoel is ook geen gezicht.

Gedoe.

En nu zijn al deze dingen op zichzelf niet erg. Het bezitten van een drone is geen reden om het bezit van een drone op te geven en angst voor ongedierte op je kamerplanten moet geen reden zijn om geen kamerplanten te hebben, maar al deze hele kleine beetjes stress kunnen cumulatief nogal vervelend zijn. En daarom heb ik iets nieuws bedacht wat nogal destructief klinkt, maar erg goed helpt bij het beperkten van mini-stress (en cumulatieve macro-stress) en dat is Het Needagboek.

Het Needagboek kan een vel papier zijn (in het begin dan) of een boekje of een notitie in Evernote en/of je telefoon of een notitie op een beslagen doucheruit. In Het Needagboek schrijf je iedere dag op waar je die dag mee bent gestopt en/of wat je hebt verwijderd. Niet omdat je per se een doel hebt om zoveel mogelijk dingen uit je leven te verwijderen, maar omdat het je aan het denken zet over hoe gemakkelijk je ‘ja’ zegt tegen dingen of troep koopt of hoe vervelend bezit is. En het hoeft ook niet iedere dag, maar regelmatig.

Het Needagboek is simpelweg een lijst met een datum en daaronder de acties die je hebt ondernomen om iets niet meer te doen, te bezitten of rekening mee te houden (in de ruimste zin van de woorden). Dus dan ziet dat er ongeveer zo uit:

9 februari

  • Linkedinaccount verwijderd (want waarom heb ik dat?)
  • 20 blogposts verwijderd (want wtf dacht ik in 2014?)

11 februari

  • Twee blogposts samengevoegd tot één en opnieuw gepubliceerd.

12 februari

  • Word en Excel verwijderd (want Google Drive is veel fijner en gemakkelijker)
  • Die domme Yoast plugin voor WordPress verwijderd (want waarom moet Google en niet ik bepalen hoe een blogpost er uitziet?)

13 februari

  • 15 ideeën voor blogposts verwijderd (want don’t treat ideas like posessions)
  • Gezegd dat ik geen zin had om naar dat feestje te gaan

15 februari

  • N26 bankaccount opgezegd want ik heb bunq en Revolut (en Amex)
  • ING bankaccount opgezegd want ik heb bunq en Revolut (en Amex)

16 februari

  • Twitter en Facebook apps van m’n telefoon verwijderd (want verspilde er aardig wat tijd mee)
  • Bestanden uit m’n Amazon Drive gehaald en in Dropbox gezet en Amazon Drive abonnement opgezegd (en full refund gekregen)

18 februari

  • Podcastmicrofoon verkocht (want ik heb nu een studio)
  • Stapel oude kleding naar inzamelbak gebracht

Ik heb geen idee of het me wat gaat opleveren, maar ik denk dat ik in een maatschappij leef waarin ik vrij achteloos én argeloos consumeer. Dus zo lang ik daar nog geen oplossing voor heb, heb ik maar besloten dat ik aan the other side of the equation ga werken: pro-actief anticonsumeren. Dus dingen verkopen, verwijderen en proberen nee te zeggen. Op de meest simpele manier. Misschien kun jij dat ook doen.

Bezit is extra afstofwerk.

PS Eventuele muzikale ondersteuning vind je hier

Geen stress. Goeie dingen.

Autonomie

Autonomie is de ultieme vrijheid

In 2019 komt m’n nieuwe boek Autonomie uit. Als je pre-ordert blijf je op de hoogte van het schrijfproces. En leer tegelijkertijd hoe je persoonlijke vrijheid kunt ervaren.

Pre-order nu