Suboptimalisme: Snickers eten als je daar zin in hebt

Meld je anders ff aan voor m’n (wel toffe) nieuwsbrief op zondag

Zo’n 5 jaar geleden bedacht ik samen met mijn toenmalige huisgenoot een dieet: het Geen Troep Dieet. Het kwam er op neer dat we, om gezond en fit en op gewicht te blijven, geen onnodige dingen moesten eten. Geen Troep. Dus geen koekjes als je daar eigenlijk geen zin in had (ook niet uit verveling), geen gekookte aardappelen bij het avondeten (want vies) en niet all you can eat droge worst op verjaardagen (want idem). En ook geen brood met hagelslag als ontbijt maar eieren met spinazie en tomaten en vlees.

En ook een Snickers als je daar zin in had.

Het was niet echt een duidelijk uitgewerkt plan, maar het werkte wel. Omdat het, zonder verdere uitleg, er voor zorgde dat ik (en mijn huisgenoot trouwens ook) bij iedere maaltijd onbewust (en soms) bewust een beslissing namen: draagt dit wat bij aan m’n vitaliteit en gezondheid? Nee? Aan m’n geluk dan? Ok.

Die Geen Troepgedachte bleef nog wel op meer vlakken hangen.

Zo las ik sinds mijn twintigste enorm veel boeken. Bijna wekelijks kwam er weer een doos van Amazon binnen met prachtige titels. En die verdwenen in mijn boekenkast. Een mooi gezicht en flink wat stoerdoenerij voor gasten (uitgenodigde bezoekers, geen dudes), dat wel, maar ook een enorme last. Zeker met verhuizen. En daar was ik aardig goed in. Steeds weer die plakjes dooie boom in dozen sjouwen en in dezelfde kast in m’n nieuwe huis zetten en nooit meer nog een keer lezen.

En toen kwam ik opeens achter het fenomeen Minimalisme. En dat vond ik interessant. Kort gezegd komt het er op neer dat Minimalisme er voor probeert te zorgen dat je al het overbodige uit je leven verwijdert. Teneinde vrijheid te ervaren. Dat is tenminste ongeveer wat er op theminimalists.com staat.

En Minimalisme kun je toepassen op heel veel dingen. Eten, ja natuurlijk, bezittingen, duidelijk, maar ook op je relaties en je gedachten.

En dat sprak me wel aan.

Tot ik de documentaire van The Minimalists kocht (ja, nu staat ‘ie op Netflix) en ik er helemaal klaar mee was. Die gasten zijn hartstikke knettergek. Met dat ze iedereen willen knuffelen, letterlijk overal hetzelfde verhaal vertellen, en zo’n droevig sneu huisje bezitten met niks er in waar je ongelofelijk droevig van word. En dat één van die dudes op fucking slippers skateboard. Idioot.

Dude...

Dude…

Nee, dat Minimalisme heeft me heel veel fijne gedachten (en productiviteit) gebracht, maar ik ben er nu wel een beetje klaar mee. Volgens mij is het minimalisme, net als de consumptiemaatschappij waar tegen het strijdt, evengoed op zoek naar een ideaal: alleen datgene doen/bezitten dat er toe doet. En dat is precíes ook zoeken naar perfectie. En we weten allemaal dat zoeken naar perfectie zoeken naar falen is. En bovendien: minimalisme op deze manier gaat er, net zoals homo economicus, van uit dat we zelf heel goed in staat zijn om te vinden wat het beste voor ons is. En dat vind ik arrogant. En dom trouwens ook.

Volgens mij is er een veel betere manier om je leven in te richten en dat is het suboptimalisme: het zoeken naar bijna het beste. Het combineert het Geentroepdieet met het Paretoprincipe (de 80/20 regel), de zesjescultuur (dat een 5,5 voldoende is) én het Minimalisme met een daar overheen een sausje met schijt aan de wereld.

Wow dat klinkt wel goor.

Bij het suboptimalisme streef je naar wat het beste voor je is, maar accepteer je dat je nooit zult weten wat nou precies het beste is. En dat je dat ook helemaal niet wilt weten omdat je ook niet weet wat je wilt.

Het is dus eigenlijk gewoon die Snickers die je eet terwijl je weet dat je beter een appel kunt eten maar juist zin hebt in een Snickers terwijl je ook wel weet dat je niet iedere dag een paar Snickers moet eten terwijl je je afvraagt wat die ene Snickers nou precies voor verschil maakt en dat je eigenlijk liever een Snickers uit de koelkast had maar dat was je vergeten en dus eet je die Snickers met een klein beetje tegenzin maar hij is wel lekker.

Ik weet het ook niet precies hoor.

Kijk, en dat is dus suboptimalisme.

Hey ik heb ook een podcast en ik schreef ook een boek