Suikervrij eten is voor debielen

Meld je anders ff aan voor m’n (wel toffe) nieuwsbrief op zondag

Ik las laatst een artikel getiteld ‘Nooit meer suiker eten‘ op het blog healthyvega.nl (wat mij betreft een contradictio in terminis). Nu krijg ik al jeuk van alle boeken waarin wordt geadviseerd alle typen suiker af te zweren, maar dit artikel ging he-le-maal nergens over (denk er even een René van der Gijpstemmetje bij). Waarom ik er dan toch aandacht aan besteed? Omdat sommigen van jullie net zo gek geworden zijn.

De schrijfster op Healthy Vega vertelt over een situatie waarin ze ervan overtuigd is dat het gezond is om geen suiker meer te eten, maar het wel doet en dan door het lint gaat.

Het begon toen Frank en ik gingen buiten de deur gingen werken, waar ik dit keer mijn koekje bij de thee niet kon weerstaan. Voor mijn gevoel heb ik dan al ‘gefaald’ dus maakt het voor de rest van de dag niet meer uit. Dus pakte ik gretig van de chocola en koekjes die op tafel stonden toen we later op visite waren. Vervolgens gingen we uiteten waar we de avond afsloten met een carrotcake en chocoladetaart. Dag erna, muffins bij mijn ouders. En om de week mooi af te sluiten was ik afgelopen weekend uitgenodigd voor een high tea. (…) in zo’n situatie kan en wil ik op de andere lekkernijen niet laten staan.


Boy, that escalated quickly!

Ik begrijp dat nooit. Jezelf schuldig voelen over iets waar je je niet schuldig over hoeft te voelen en dan vervolgens zóveel troep vreten dat jezelf schuldig voelen opeens heel erg logisch wordt. Een modern voorbeeld van een self fulfilling prophecy. Nog een keer:

Voor mijn gevoel heb ik dan al ‘gefaald’ dus maakt het voor de rest van de dag niet meer uit.

Wat een zwakke broeder zuster! Maar het wordt nog erger. In een reactie onder het bericht lees ik:

Dit weekend ruzie gemaakt met m’n vriend die een wit bolletje hagelslag zit te eten. Heel irritant. Moest zelfs huilen.

Wow, als je zo druk bent met je voedingspatroon (en dat van anderen) dan is er iets goed mis. Maar waar ligt de aard van de frustratie? Wanneer gaat het mis? Als we goed kijken slaan de schrijfster (en de reaguurders) drie fundamentele planken mis. Ze hebben de volgende overtuigingen:

  1. Elke vorm van suiker is slecht;
  2. Je bent af als je enige vorm van suiker eet;
  3. Als je af bent moet je door het lint gaan.

Laten we een kleine analyse loslaten op deze opvattingen.

1. ‘Elke vorm van suiker is slecht’

Natuurlijk, onze moderne westerse diëten bestaan voor een groot deel uit koolhydraten. Geraffineerde koolhydraten die zijn ontdaan van micronutriënten (vitaminen, mineralen en sporenelementen) zodat ze eigenlijk weinig waarde hebben voor je lichaam, behalve als brandstofbron. Maar dat maakt ze niet per se slecht.

Je kunt koolhydraten best beperken want je hebt er waarschijnlijk niet zoveel van nodig als je nu inneemt, maar het volledig uitbannen van koolhydraten is onverstandig, ongezond en praktisch onhaalbaar. Het kost je teveel moeite om je aan deze aan jezelf opgelegde regel te houden. Bovendien ga je naast de grote regel ‘geen suiker’ nog kleine ontsnappingsmogelijkheden bedenken zoals ‘wel kokosbloesemsuiker’ of ‘wel de koolhydraten in groenten’ of ‘wel fruit’ dus hou je jezelf voor de gek.

2. ‘Je bent af als je enige vorm van suiker eet’

Deze overtuiging is een logisch gevolg van de eerste. Je stelt jezelf een regel op die ongezond en onhaalbaar is dus je gaat sowieso falen. Als dat gebeurt ben je dus ‘af’. Dan moet je tegen jezelf zeggen dat je hebt gefaald.

Wat een drama!

Waarom doen mensen zichzelf dit aan? Ik vermoed een gebrek aan hobby’s dan wel een gebrek aan ruggengraat.

Ik heb dit en dat boek gelezen en daar staat zus en zo in.

3. ‘Als je af bent, moet je door het lint gaan’

Dit is de meest ernstige overtuiging van de drie. En deze snap ik dan ook helemaal niet. Mevrouw legt zichzelf een ongezonde en onpraktische regel op, houdt zich er niet aan en gaat dan he-le-maal los. In de vorm van koekjes, taart en donuts. Herkent u deze man nog?

Vergelijk het hiermee: een voetballer krijgt een rode kaart voor het uitdelen van een elleboogstoot aan een tegenstander. Dan gaat deze toch ook niet, nu hij toch ‘af’ is, alle andere spelers elleboogstoten geven?

Ja maar scheids, ik heb al rood!

Je gaat toch niet bewust, wanneer je merkt dat je aangeschoten bent, jezelf nog een fles wijn inschenken.

Ik ben nu toch al dronken!

Je blijft toch niet, als je je hebt verslapen voor je werk, lekker in bed?

Chef, ik kom vandaag helemaal niet want ik heb me verslapen dus ik blijf lekker liggen.

Het probleem

Het probleem zit hem in het feit dat mensen kennelijk wat te doen moeten hebben. Rare regels bedenken, rare opvattingen er op na houden en het straffen van jezelf. Het is niets anders dan zelfkastijding uit diëtisch oogpunt.

Suikervrij eten is de grootste draak van een regel die je jezelf kunt opleggen. Er is echt geen groot verschil tussen palmsuiker, kokosbloesemsuiker (dat is kennelijk wél suikervrij volgens sommigen), honing, agavesiroop, gepureerde dadels en tafelsuiker.

Hou maar op, jezelf debiele regels opleggen is het stomste wat je kunt doen. Wil je gezonder eten, onthoud dan altijd:

Radicaliseer niet, want dat hou je niet vol.

Tot zover mijn bedenkingen bij rigoureuse veranderingen. Het volgende artikel gaat over de kaasschaafmethode.

(Trouwens, mevrouw Healthy Vega besluit in hetzelfde artikel de 80/20 regel te hanteren met betrekking tot het eten van suiker. Een iets verstandiger methode, maar nog steeds teveel stress.)

Lees trouwens vooral m’n boek Eet Taart Krijg Een Sixpack even.

Hey ik heb ook een podcast en ik schreef ook een boek