M’n collega Stefan wil een Youtubeshow starten waarin hij dingen eet en dan gaat vertellen of het de calorieën waard was. Weinig calorieën, veel plezier heet het dan. Of andersom. Of: Weinig calorieën, weinig plezier. Of andersom.

Als je ook vindt dat hij dit moet doen, stuur ‘m dan vooral even een DM. Heb ik ook gedaan want ben wel een fan van zijn eetgedrag, dus dan kan ik lekker tijdens het kijken ‘Ja! Ja! Precices ja!’ roepen en voel ik me lekker veilig en goed.

Die afweging tussen calorieën en plezier vind ik dus een hele mooie. En toen ik op Summer Tomato een artikel las waarin overwegingen werden overwogen om voedselbestedingen te rechtvaardigen (jeetje Jellie wat een luxe overdreven zin) ging ik daar ook over nadenken. En dacht ik dus direct aan de calorieën / plezier (als in: smaak) overweging.

En toen ik verder ging nadenken kwam ik tot de conclusie dat ik m’n voedselkeuze laat afhangen van de volgende 5 factoren, in aflopende mate van belangrijkheid (maar niet de hele tijd): smaak (1), calorische waarde (2), verhouding in macronutriënten (3), ethiek (4) en prijs (5). Waarbij de kanttekening geplaatst moet worden dat ik niet per maaltijd altijd precies deze 5 factoren bij langs ga (meestal wel), maar beslissingen neem die gaan over mijn complete voedingspatroon over langere termijn (soms dan).

In dit rijtje staat ethiek voor ‘de praktische wijsbegeerte die handelt over wat goed en kwaad is’ en daarmee ben ik blij dat ik eindelijk wat heb gehad aan deze definitie die sinds die les Algemene Natuurwetenschappen in april 2001 (vierde klas VWO) in m’n hoofd zit. Shout out naar meneer Swierstra en het Nederlandse onderwijssysteem dat had bedacht dat ANW een prima vak was om te leren aan veertienjarige pubers, in plaats van bijvoorbeeld voedselkunde, omgaan met geld, hoe je geen terrorist wordt of minimalisme. Nee ANW en Maatschappijleer en Culturele Kunstzinnige Vorming waren veel betere plannen.

Ik dwaal af.

Ik vind de prijs van voedsel wel belangrijk, maar ik betaal gerust wat meer voor een biologisch stuk vlees (niet altijd—ik zeg dit alleen maar omdat ik PVDD stem) maar als ik moet kiezen tussen een biologisch stuk varkensrollade en een legbatterijkipfilet (dat niet bestaat, maar ff hypothetisch) dan kies ik voor die laatstgenoemde want: meer eiwit en minder vet en bovendien lekkerder. Maar ik heb dan weer liever tonijnsashimi want dat vind ik nóg lekkerder dan die kipfilet, terwijl dat misschien dezelfde calorische waarde heeft, even mager is en misschien helemaal niet verantwoord en zeker niet zo goedkoop.

En dat doe ik dan weer niet de hele tijd omdat prijs en ethiek op een gegeven moment óók belangrijk worden (en iedere dag tonijnsashimi eten ook niet alles is).

Waarom ik dit schrijf? Omdat het accepteren van elkaars voedselvoorkeuren op basis van deze (en andere overwegingen) voor begrip kan zorgen maar ook voor inzicht in je eigen idiote voorkeuren.

En misschien helpt bij het oplossen van problemen.

Als voorbeeld noem ik graag die fitnessende mensen die denken dat alles eiwitrijk moet zijn en dáárom dus iedere dag eiwitpoeder, eiwitrepen en kwark vreten. Die denken dus voornamelijk in macronutriënten en nauwelijks in smaak.

En als je mij wil overtuigen van de hemelse smaak van je eiwitrijke bonenbrownie, dan heb je de verkeerde voor je.

Sgat, been there done that. Het is niet te vreten.

Anderzijds heb je natuurlijk ook foodbloggertjes die vooral gaan voor smaak (en Instagramfoto’s met gore lepels saus decoratief naast het gerecht) maar intussen vergeten dat een overdaad aan vet en calorieën een zekere balans verstoort.

En vervolgens gaan die twee groepen elkaar dus nooit begrijpen. Zeker als ook mensen die alléén geven om duurzaamheid of dieren zich er in gaan mengen.

Het punt dat ik wil maken is dat iedereen z’n eten kiest op basis van andere voorkeuren en dat dat prima is en iedereen dat zelf moet weten. Maar je moet ook niet vergeten dat je niet eindeloos troep kunt vreten en in shape kunt blijven en andersom je niet alleen maar poeder moet vreten om een sixpack te krijgen.

Misschien moet ik er maar eens een boek over gaan schrijven.

En oja: als je je voedselinname ten eerste laat afhangen van ‘beschikbaarheid’, ben je fucked. En ‘suikervrij eten’ bestaat niet. ‘Koolhydraatvrij’ ook niet. ‘Clean’ ook niet.

Nou, nog een fijne avond he, food lovers!