Waarom foodwatch zelf het Gouden Windei verdient

Meld je anders ff aan voor m’n (wel toffe) nieuwsbrief op zondag

Een aantal jaar geleden werd ik als blogger uitgenodigd voor een boeklancering van Het Anti-AGE Dieet en ik was trots op mezelf dat ik als zó belangrijk was dat ik dit heuglijke feit mocht bijwonen. Ik vroeg zelfs nog aan de uitgever waarom hij mij had uitgenodigd. Wist hij wel wat voor kneus hij voor zich had?

Ja, dat wist hij. Kneus de Boer.

Naast mij in de zaal zat iemand van foodwatch en ze vertelde vol trots over die organisatie. Ik was onder de indruk van de onpartijdige onafhankelijke voedselwaakhond die de consument inlicht over belangrijke dingen over voedsel.

Als je op de Facebookpagina van foodwatch terugscrollt naar 2011, dan begrijp je wat ik bedoel.

Nu was en ben ik van mening dat het aannemen van een slachtofferrol in communicatie (en miscommunicatie) enorm stom is, maar ik kan me voorstellen dat er mensen, organisaties en clubjes zijn die een soort tegengeluid willen geven aan alomtegenwoordige marketinguitingen. Niet alleen uitingen van voedselfabrikanten, maar ook die van online retailers en zorgverzekeraars. Bijvoorbeeld.

Ik ben zelf ook zo’n tegengeluid, dus logisch dat ik dat mooi vind. Immers: alles wat ik doe is leuk en ik heb altijd gelijk.

Dat was sarcasme.

En dat ook.

Maar intussen is mijn mening over foodwatch een beetje veranderd. Dat komt namelijk door hun huidige berichtgeving (op Facebook) en de manier waarop zij de wereld en de consument (inclusief Jelmer de Boer) benaderen. foodwatch eist openheid en eerlijkheid van de wereld en doet zelf precies het tegenovergestelde.

foodwatch is onvolledig, eenzijdig en alarmerend. Ik wil nog niet zo ver gaan om ze te beschuldigen van Terror Management, maar het komt er aardig dicht in de buurt.

foodwatch reikt ieder jaar een Gouden Windei uit voor het meest misleidende product in de supermarktschappen. Dat vind ik heel grappig en ik hou van deze manier van bewustwording. Hun uitleg is dan ook: ‘Het hele jaar lachen marketeers ons uit en wij lachen hen een dag in het jaar uit.’ En hoewel ook deze quote getuigt van een slachtofferrol, zit er wel wat in.

Maar de nominaties van die producten zijn, en laat ik het netjes houden, bijzonder kut.

Lees maar.

Plus pindakaas light

Pindakaas

foodwatch vindt de lightclaim niet juist, want deze pindakaas bevat weliswaar 30% minder vet dan de gewone variant, maar tegelijkertijd 451% meer suikers. En zo beland je, volgens foodwatch, van de vette regen in de gesuikerde drup. Het is daarom, ook volgens foodwatch, niet de oplossing voor pindakaasliefhebbers met een gewichtsprobleem.

Props voor de vervorming van het gezegde, maar daar blijft het bij. Het is namelijk zo dat een product ‘light’ mag zijn als het 30 % minder vet bevat. En dat is het geval. Want ja, als je vet weghaalt en hetzelfde volume wilt behouden, moet je dat opvullen met iets anders. En pindakaas met water of zand in plaats van vet is smerig en dat koopt niemand. In dit geval leveren suikers minder calorieën dan vet en is de claim light logisch. Verder suggereert foodwatch dat toegevoegde suikers in plaats van vet niet een gewichtsprobleem oplossen, maar dat kunnen losse producten natuurlijk überhaupt ook niet. Overigens zijn minder calorieën minder calorieën dus lost dit lightproduct, in de niet-bestaande situatie waarin een persoon alleen maar pindakaas eet, wél eerder een gewichtsprobleem op dan de gewone variant.

Overigens moet je je afvragen of pindakaasliefhebbers (geen mensen die pindakaas wel prima vinden of soms eten, maar echt pindakaasliefhebbers) niet per definitie een probleem hebben, maar dat terzijde.

Mijn conclusie

Light pindakaas is een prima keuze voor iemand die kleine verschillen wil maken in zijn energieinname, dus een onterechte nominatie. Bonusconclusie: willekeurig gejank om suikers getuigt van alarmisme.

En als je het echt zo’n probleem vindt, moet je dus degene die de regels bedacht heeft aanspreken.

AH Mini Roomboter Amandelstaaf

Amandelstaaf

foodwatch vindt de verpakking van de Mini Roomboter Amandelstaaf te groot. De consument komt bedrogen uit wanneer ze deze verpakking opent. De helft, zo stelt foodwatch, is gebakken lucht.

Nu kocht ik laatst een ring voor een meisje en daar zat een best groot doosje omheen. Daar konden prima 20 ringen in! Ik ben daarop teruggegaan naar de juwelier om te klagen. Die ring kon best in een kleiner doosje. Ongeveer 95% was gebakken lucht.

Klagen over een grote verpakking raakt kant noch wal wanneer je in dezelfde opsomming van producten klaagt over de hoeveelheid verborgen calorieën in andere producten. Doet AH eens een keer z’n best om zo weinig mogelijk calorieën in een verpakking te doen, is het nog niet goed.

Mijn conclusie

Ja, het is een beetje grote verpakking, maar dat is geen reden om een product een windei te noemen. Dus: onterecht genomineerd. Hoewel taalkundig een windei wel mooi is voor een verpakking met daarin veel lucht.

Appelsientje Halfzoet

Appelsientje halfzoet

Volgens foodwatch is dit product misleidend omdat er op de eerste plaats voor meer geld (dan de gewone Appelsientje) minder waarde in het product zit en daarnaast het product ook niet eens halfzoet is maar 34% minder zoet (als je kijkt naar de hoeveelheid suikers). foodwatch wil suikers voor haar geld!

Ik heb hier weinig over te zeggen, want dat is inderdaad nogal debiel. Maar als we altijd evenredig veel moeten betalen voor producten met bepaalde ingrediënten dan bestond er dus ook geen Evian. Dát is dus precies branding.

Nóg debieler is überhaupt calorieën drinken. En zeker een pak vruchtensap. Even serieus, wie koopt dit? Je bent toch geen kind van 3? Waarom bestaan er nog dit soort dranken als we zoetstoffen zonder calorieën kunnen gebruiken?

Mijn conclusie

Het probleem is niet de hogere prijs voor minder product, maar het product zelf: dranken met suiker zijn onzinnig als er zoetstoffen bestaan. De nominatie is enigszins te rechtvaardigen, maar dan niet voor een Gouden Windei, maar voor de Gouden Stadsduif: de prijs voor het product wat zo snel mogelijk volledig mag verdwijnen uit onze samenleving.

AH Cranberries

Cranberries

De Albert Heijn is als een havermouttrutje op (biologische) steroids op de superfoodhype gedoken. (Dit is overigens mijn tekst en foodwatch zegt hetzelfde in andere woorden). Ze hebben zo’n beetje alle Google zoeksuggesties die na superfood komen uitgeprint en zijn die gaan fabriceren. (Dit was weer mijn tekst maar foodwatch zegt zo’n beetje hetzelfde).

De Albert Heijn Cranberies zijn het sneuste voorbeeld, want die bestaan voor maar liefst 68% uit ananassiroop en 30% uit cranberries. foodwatch vindt dit misleidend want je ziet pas ‘als je de kleine lettertjes op de achterkant leest’ hoeveel ananassiroop er daadwerkelijk in zit.

Hieronder zie je het hoofd dat ik trek bij deze tekst.

MODOL BOY

Ja, natuurlijk zie je pas de ingrediënten als je de ingrediëntenlijst leest! Daar is die lijst voor. Dit is nou precies die slachtofferrol op z’n allerbest uitgevoerd.

Heel sneu.

Ik weet niet of je wel eens gewone gedroogde cranberries hebt gehad, maar die dingen zijn niet te vreten zo zuur. Daar moet dus wat suiker, of ananassiroop, omheen, want anders koopt niemand ze. Ja, van die biologische wollen truien met zo’n zure bek (hoe zou dat nou komen? Tip: die ongezoete cranberries), maar die nemen we even niet serieus.

Wie we wel serieus nemen is de Albert Heijn. Die inderdaad nogal gortig is met de ananassiroop. Dat is, daar moet ik foodwatch gelijk in geven, best sneu.

Mijn conclusie

Zowaar een terechte nominatie. Omdat je iemand die suiker in z’n koffie wil ook niet opzadelt met 30% koffie en 68% suiker. Verder denk ik dat de bedenker van het schrift rustig in zijn graf kan rusten wanneer iemand zegt dat je ingrediënten pas ziet als je het etiket leest.

En oja, waar koopt Albert Heijn die ananassiroop? Lijkt me teringlekker.

Liga Melk-Aardbei

Liga

Er zijn plekken op de wereld waar het al meer dan 40 jaar niet geregend heeft. Daar is het zó droog, dat kun je je bijna niet voorstellen. Ik zeg doelbewust bijna want als je een Liga eet, dan kun je je dat opeens wel voorstellen. Namelijk nét iets minder droog dan een Liga.

Even serieus, die dingen eet toch niemand?

foodwatch vind de Liga Melk-Aardbei misleidend omdat de verpakking heel vaak vermeldt dat de koek een ideale balans is tussen vezels, granen en fruit terwijl er maar 0,03% aardbeipoeder in zit en maar liefst 20% suikers. Dat strookt niet met de verwachtingen.

En verder dat eeuwige kutargument dat de makers van een product geld willen verdienen. Ja, fabrikanten willen geld verdienen. Jij wil geld verdienen. Ik wil geld verdienen. Iedereen wil geld verdienen. Je moeder ook.

Ik wil graag even terug naar de basis: in granen en fruit zitten suikers, dus daar is niets aan gelogen. Een product kan én een graan of vrucht én suikerrijk zijn. Maar hou nou eens een keer op met dat suikerargument. Dat is dus niet waardevol zonder context. Suikers zijn op zichzelf niet slecht. Wel als je teveel Liga’s eet, maar je gaat ook niet een half uur je tong föhnen.

Verder is dat aardbeienpoederpercentage heel grappig als het een Melk-Aardbeikoek is. Dat heeft foodwatch goed gezien, maar zoals ik al zei: laten we terug gaan naar de basis.

Hoe kun je een fabrikant van een koek, EEN KOEK ZEG IK JE, ervan beschuldigen dat ze misleidend zijn? Hoe kun je van een koek eisen dat er ook maar enige waarde in zit? Zeker een Liga. Hoe kun je een koek met een superzoet laagje nu op de vingers willen tikken?

Juist door deze nominatie nemen we Liga, droger dan handdoeken die een dag in de zomerzon aan de waslijn hebben gehangen, en naamgenoot van de op-één-na hoogste Poolse profvoetbalcompetitie, veel te serieus.

Mijn conclusie

Nomineren voor een Gouden Stadsduif. Weg ermee.

Aldi pasta met truffel

Pasta

In de Aldi pasta met truffel zit maar liefst 0,0006% truffel en dat is grappig, want dat zit in de pasta en niet in de vulling. Dus eigenlijk zit er 0,0003% truffel in het gerecht. Dat is volgens foodwacht misleidend, want consumenten denken dat ze pasta met truffel krijgen, terwijl de hoeveelheid dus miniem is.

Laat ik even het vervelendste ventje van de klas uithangen: de regel is, zegt ook foodwatch, dat om truffel op de verpakking te mogen zetten, er daadwerkelijk truffel in moet zitten. En dat is zo, dus is er geen probleem. Verder vraag ik me af hoeveel truffel er nodig is om het gewenste effect te bereiken. Immers: er is ook maar weinig stront nodig om een goede en effectieve scheet te produceren.

Allemaal even een neusje vol, dan is ‘ie zo weg.

Nee, dat percentage truffel is inderdaad bijna homeopathisch laag, maar we weten niet of het té laag is. Als foodwatch dát nou even meldde, dan wisten we of de nominatie terecht was. En waarschijnlijk heeft foodwatch het wel opgezocht, en kwamen ze tot de conclusie dat ze geen poot hadden om op te staan, dus schreven ze maar een wazige tekst.

Mijn conclusie

Er is meer onderzoek nodig. Tot die tijd blijven we de truffels vergelijken met stront. Leuk op verjaardagen.

Heb je dat artikel van Jelmer de Boer over truffels en stront gelezen?

Ja

O, leuk he?

Ja

Amandeldrink biologisch

Amandeldrink

De Amandeldrink biologisch van het merk Rude Health die verkrijgbaar is bij Marqt bevat 1% amandelen en dat is volgens foodwatch misleidend omdat (dus) 99% andere ingrediënten zijn.

Laten we voorop stellen dat een drank van amandelen op zichzelf al vrij idioot is. Een amandel is een noot (Niet echt toch? Het is toch een pit of het binnenste van een pit?). Een vrij droog ding waarvan dus een vloeistof gemaakt wil worden. Je kunt niet 100% amandelen gebruiken voor die vloeistof want dan heb je geen vloeistof. Die gulden middenweg ligt dan waarschijnlijk bij 1%. We weten niet bij welk percentage amandelmelk nog drinkbaar en smaakvol is en waarschijnlijk weet Rude Health dat beter dan wij.

Het is niet misleidend dat er 1% amandelen in zitten als we niet weten wat een normaal percentage is. Maar belangrijker: amandeldrank (niet -drink) is een vloeistof gemaakt met noten. Dat is volkomen idioot en onmogelijk, en bijna hetzelfde als een drank maken van koffiebonen.

Hey, wacht eens even! Waarom klaagt er eigenlijk niemand over de hoeveelheid koffiebonen in koffie?

Mijn conclusie

Er is meer onderzoek nodig en tot die tijd moeten we ophouden met janken dat zuivel zogenaamd niet goed voor ons is en dan wel iets proberen te maken wat er zoveel mogelijk op lijkt en vervolgens zeiken dat het niet is wat we willen.

En ook moeten we stoppen met boodschappen doen bij Marqt. Je spreekt dat niet voor niets uit als Mar-kut.

Gouden stadsduif. Weg ermee. Amandelmelk én Mar-kut.

Conclusie: foodwatch verdient zelf een gouden windei

Dus van de 7 producten is er 30% van 1 die de nominatie verdient, maar ik had al gemeld dat ongezoete cranberries niet te vreten zijn.

En omdat 6,7 keer onterecht nomineren voor misleidende producten nogal misleidend is, nomineer ik foodwatch zelf voor het Gouden Windei van 2015.

Het enige wat foodwatch als voedselwaakhond doet is blaffen en nergens in bijten.

Ja, in z’n eigen staart.

Het wordt tijd dat foodwatch weer normaal gaat doen.

Eet Taart Krijg Een Sixpack

Heb je m’n boek eigenlijk al gelezen?

In Eet Taart Krijg Een Sixpack leer je hoe je een sixpack kunt krijgen terwijl je taart eet en andersom. Mét een interview door Arie Boomsma. En net zulke stomme grapjes als hier.

Bestel nu voor €20,—

Hey ik heb ook een podcast en ik schreef ook een boek