Do en No

no-en-do

Dit is een notitie voor mijn nieuwe boek Autonomie, dat in 2019 wordt gepubliceerd. Als je pre-ordert, kun je direct meelezen en ook commentaar leveren.

Er is een trucje om, zonder te snijden, er achter te komen hoe gaar een biefstuk is: door je duim achtereenvolgens op je wijsvingertop, middelvingertop, ringvingertop en pinktop te leggen verandert de bal van je duim (dat vlezige stuk onder je duim aan de palm van je hand) in stevigheid. En aan de hand van het vergelijken van de stevigheid van dat stukje van je lichaam met dat van een steak in de pan, kun je weten hoe gaar je biefstuk is.

Ik vind het een kuttrucje, maar nu zit je in ieder geval met een ok-gebaar dit stukje te lezen en kijk je naar de palm van je hand. En als je nou je hand omdraait, zie je het deel van je lichaam waar ik het nu over wil hebben. Het stukje huid tussen je wijsvinger en duim, waar ze zeg maar met huid aan elkaar vast zitten. Dat stukje dat in de zon komt. De andere kant van je palm dus. In het Engels heet dat purlicue en volgens Google Translate is dat in het Nederlands purlitsue, maar dat geeft maar twee hits, dus ik denk het niet.

Dat stukje huid is een mooie plek om iets op te schrijven, omdat dat een deel van je lichaam is dat je regelmatig ziet. Nu ik dit stukje aan het typen ben, zie ik mijn zongebruinde purlitsues ook.

Een aantal jaren geleden schreef ik regelmatig met een watervaste stift twee woorden op mijn purlitsues. Aan de rechterkant: no. Aan de linkerhand: do. En als het vervaagde, schreef ik het opnieuw. Ik durfde geen tattoos, want hoewel het laten zetten van een tattoo een vrij autonome beslissing is, het hebben ervan is precies het tegenovergestelde.

Ik ben rechtshandig dus ik ‘doe’ veel met rechts. Vooral dingen pakken, aanraken, geven, nemen, aanwijzen en gebruiken. Met links doe ik vrijwel niks, behalve het woord stewardess typen. Met links kán ik ook vrij weinig. Ik vind mezelf aardig goed in tekenen bijvoorbeeld. Met rechts dan. Met links ben ik net een blind kind met Parkinson. Het kost dan ook aardig wat moeite om het woord ‘no’ met links op mijn rechter purlitsue te schrijven.

‘No’ en ‘do’ dus. En hoewel je dit ongetwijfeld in rijmvorm leest, spreek je het eerste (inderdaad) uit als ‘no’ maar het tweede niet als de Nederlandse zangeres maar als het Engelse ‘doe’.

No op rechts. Do op links.

Het waren simpele herinneringen aan het feit dat ik minder wil doen, zoals geld uitgeven en m’n telefoon gebruiken (vandaar ‘no’ op rechts) maar wel nieuwe dingen wil proberen (vandaar ‘do’ op m’n achtergestelde zwaar onderontwikkelde linkerhand).

Dus als ik iets uit een schap in een winkel pak of m’n telefoon wil grijpen voor hersenloos apps openen en scrollen, dan zie ik ‘no’. En die spaarzame keren dat ik op m’n linkerhand ‘do’ zag staan, herinnerde ik mezelf eraan iets nieuws te proberen.

Kijk maar even wat je er mee doet. Dit is namelijk het abrupte einde van deze blogpost.

Autonomieboek

Kijk maar even

Op dit moment schrijf ik het boek Autonomie en dat komt in 2019 uit. Wil je meelezen terwijl ik het schrijf en op de hoogte blijven van het schrijfproces en daarna ook een boek krijgen over autonomie? Dat kan.

Pre-order het boek hier