Praten met Coca-Cola

Grondige analyse van Coca-Cola in Atlanta

In 2013 maakte ik met twee vrienden een tripje dat ons langs Canda, Panama en Costa Rica voerde. We vlogen met Delta Air Lines, dus de oplettende lezer zal vermoeden dat we zodoende een stop hadden in Atlanta. Dat vermoeden klopte, en omdat we die stop expres zo lang mogelijk hadden gemaakt, hadden ook genoeg tijd om het idyllische centrum van Atlanta te bezoeken met als hoogtepunt het Coca-Cola Museum.

AMS—YUL—ATL—PTYSJO—JFK—AMS
Voor uw informatie: AMS—YUL—ATL—PTYSJO—JFK—AMS

U moet weten dat Coca-Cola door meneer Pemberton in Colombus, een stad even ten zuiden van Atlanta in dezelfde staat Georgia, is bedacht aan het einde van de negentiende eeuw. Daarom staat het museum daar.

Tijdens ons bezoek had ik geen hoge pet op van Coca-Cola. Ik dronk het nauwelijks. Dat kwam ook omdat ik een zo gezond mogelijke vent probeerde te zijn. En, zo redeneerde ik, dan was er geen plek voor Coca-Cola. Bij het standbeeld van John Pemberton haalde ik er mijn neus voor op. Zo! Dat zal ze leren. Standpunt gemaakt.

Grondige analyse van Coca-Cola in Atlanta
Grondige analyse van Coca-Cola in Atlanta

Maar ik had net ook al verteld dat onze reis ons door Panama en Costa Rica voerde. En in deze tropische streken is zowel de temperatuur als de luchtvochtigheid erg hoog. In 2013 ook al. En dan is een knotskoud blikje Coca-Cola Light na een lange wandeling (en na een korte wandeling trouwens ook) absoluut geen slecht idee. Een dorstlessend opbeurend toverdrankje. Perfect.

Nouja, 2013 was dus het jaar waarin een knotskoud blikje Coca-Cola Light onderdeel ging vormen van het fundament van mijn leven. En niet heel veel later maakte ik me ik ook niet meer druk om gezondheid. Want genieten van een drankje is ook gezond en met zoetstoffen is niets mis.

Gedurende mijn avonturen als blogger en influencer in de jaren erna, kwam Coca-Cola regelmatig op mijn pad. De meeste keren waren deze ontmoetingen gewoon tussen mij en een goed gevulde koelkast (met eerder genoemde knotskoude blikjes) in een exotisch land, maar ik werd ook een paar keer door Coca-Cola Nederland uitgenodigd om m’n mening te geven tijdens panels over bijvoorbeeld duurzaamheid en labeling. Coca-Cola wist heus wel dat ik fan was (eigenlijk alleen van Coca-Cola Light (en Zero Sugar) en alle overige dranken met zoetstoffen in plaats van suiker waren ‘wel prima’), maar tegelijk werd mijn aanwezigheid op prijs gesteld om mijn directheid en kritiek. En zo trof ik mezelf aan, aan tafel met allerlei soorten mensen die iets met Coca-Cola te maken hebben.

Tijdens deze bijeenkomsten leerde ik dat Coca-Cola druk bezig is met duurzaamheid en hoe ze dat doen, dat ze druk bezig zijn met het verminderen van suiker in hun drankjes en hoe ze dat doen en dat ze druk bezig zijn met labeling en educatie en hoe ze dat doen. En aangezien natuurlijk niemand naar hun website gaat en een pdf gaat downloaden, dacht ik ‘laten we gewoon gaan podcasten’. En dat gebeurde dus. Ik nodigde de Public Affairs, Communications en Sustainability Director (PACS) Kirsten van Zandwijk uit en we gingen praten over dit soort onderwerpen.

Dus luister maar.