Running your ass off

Ik ging laatst van 70% naar 69% billenman (door die Rolodesserts ben ik nu geen 30% maar 31% toetjesman). Een kleine verschuiving, maar nog steeds een duidelijke billenvoorkeur. Twee fietslengtes verschil.

En nu heb ik het in Nederland niet echt getroffen, qua uitzicht. Daar loopt de rug zonder hobbels over in de hamstring.

Een aarzelende glooiing in het landschap.

Je hebt het als Hollandse dame gewoon niet zo getroffen, om het argument ‘genen’ maar eens uit het stof te trekken. Dat geeft niet, maar dan moet je er ook niet alles aan doen om er het slechtste van te maken. Door bijvoorbeeld meer hard te lopen dan goed voor je is.

Ik weet niet precies wát er is gebeurd, maar iets heeft zo’n 15 jaar geleden aanzet gegeven tot wat we nu de parade van de levende doden noemen: de hardloophype.

Ik heb drie jaar lang gedacht dat in het Vondelpark opnames werden gemaakt voor de door Nike gesponsorde afleveringen van The Living Dead. Maar het blijken dus écht mensen te zijn die voor hun plezier zichzelf een grafkop rennen. In fluorescerende outfits. In groepjes.

Wat ze waarschijnlijk niet weten is dat je van hardlopen een extreem slappe versie van jezelf maakt. Met zo’n afgetrokken gezicht dus. En een platte bips.

Hardlopen is, behalve om beter te worden in hardlopen, helemaal nergens goed voor. En daar heb je toch niets aan? Trams en roltrappen zijn al een tijdje geleden, niet voor niets, uitgevonden.

Dus, doe mij een lol en matig die wezenloze rondjes. Want die aarzelende glooiing in het landschap…

Het is eigenlijk gewoon een kuil.

Autonomie

Kijk maar even

Op dit moment schrijf ik het boek Autonomie over autonomie (ha) en dat komt in 2019 uit. Wil je meelezen terwijl ik het schrijf en op de hoogte blijven van het schrijfproces en daarna ook een boek krijgen over autonomie? Dat kan.

Pre-order het boek hier