Favoriete thee

What a wonderful world

Op de laatste dag van 2018 dronk ik in de lounge van Cathay Pacific op Londen Heathrow nietsvermoedend een kopje jasmijnthee. Ik weet niet of dat de allerbeste jasmijnthee van de wereld was (waarschijnlijk niet) of dat mijn ervaring door de voor mij bijzondere omgeving werd versterkt (waarschijnlijk wel), maar het was prachtig. Ik had namelijk nog nooit eerder jasmijnthee gehad en het drinken van deze kop thee was een levensveranderende ervaring. Het was alsof ik op een mistige berghelling in de doorbrekende lentezon opeens mezelf, de wereld en alles daartussen en daarbuiten accepteerde. Israel Kamakawiwo’ole’s vertolking van What a wonderful world verwarmde de lucht en nachtegaaltjes kwetterden er vrolijk doorheen. Het was alsof ik werd gesandwiched door Moeder Aarde en Vadertje Tijd. Alles was goed. Een engeltje daalde neer uit de hemel en bracht me een schaal met witte chocolade Lindtballen, terwijl ze ‘Jelmer je bent een baas’ zong.

Dat zat allemaal in die kop thee.

Vanaf dat moment was ik theeliefhebber en dan vooral van jasmijnthee. Natuurlijk vond ik nooit meer zulke lekkere thee als daar in die lounge, maar 2019 werd wel een jaar dat ik meer mijn best deed voor thee.

Ik zocht ooit eens uit hoeveel soorten thee er te koop zijn bij Albert Heijn (het zijn er 486) en schreef toen op dat puristen zouden klagen dat al die 486 theeën natuurlijk helemaal geen echt theeën zijn. Ik vind natuurlijk niet dat ik inmiddels zo’n purist ben (een blinde smaaktest zou mij direct door de mand laten vallen), maar ik ben natuurlijk wel zo’n purist. Mijn favoriete theeën zijn geen cranberryherfstmelange, sleepy time rooiboskaneel of kokosmangothee, maar gewoon OG-theeën uit exotische uithoeken, gemaakt van een plant die thee heet.

Jasmijn

M’n nummer één is natuurlijk jasmijnthee. Inmiddels weet ik van drie en een halve youtubedocumentaire dat jasmijnthee gewoon groene thee is die een paar nachtjes bovenop jasmijnbloesem heeft liggen ruften. Daar krijgt het die bloemetjessmaak van. Het is geen gedroogde jasmijnbloesem die je in heet water gooit natuurlijk. Dacht ik aanvankelijk heus niet!

Er is niets zo lekker als jasmijnthee in de firstclasslounge van Cathay Pacific in Londen, maar na wat testen en proberen is mijn op-één-na-favoriet een zeer goedkope versie, gewoon in een zakje, van Amazing Oriental, van het illustere merk Golden Sail Brand.

Oolong

Daarna komt Oolongthee. Ik weet er niet zoveel van (behalve dat Oolongthee vrij lange bladfrutseltjes zijn en zodoende lijken op een draak en dat Oolongthee eigenlijk een heel spectrum tussen groen en zwart beslaat), maar mijn favoriete Oolong komt óók van Amazing Oriental en zit óók gewoon in een zakje. De smaak van deze Oolong is een soort kruising tussen zoethout en salmiak, maar dan gewoon heel zacht. En als het kopje thee op is, ruik ik heus niet nog een paar keer aan de warme kop terwijl ik ‘mmmmmmmm’ kreun en denk aan vrede op aarde.

Lapsang Souchong

Wat ook lekker is, misschien wel lekkerder dan Oolong, is Lapsang Souchong. Dat noem ik gewoon rookthee en dat mag volgens mij ook wel want het smaakt naar rook omdat het gerookte thee is. Volgens de legende was er een efficiënte Chinees die even snel z’n theebladeren wilde drogen en er een vuurtje van dennentakken onder aanstak. Toen ontstond er opeens deze zeer uitgesproken smaak. Nassim Taleb zou in z’n nopjes zijn met dit verhaal van de toevallige ontdekking. De rooksmaak, alsof je een Belgisch huis in de Ardennen met een grote open haard drinkt, maakt het een topthee. Mijn favoriet koop je bij Simon Lévelt. Laat je niet afschrikken door de commentaren online, want commentaren bij een online theewinkel zijn per definitie idioot. Of ze nou idioot zijn of niet.

Darjeeling

De laatste in deze top vier is Darjeeling. Deze thee ruikt aanvankelijk gewoon naar ‘gewone thee’ of ‘English Blend’ maar is natuurlijk niet een blend want het is een specifieke soort (maar misschien wel een blend van verschillende plukken). Mijn favoriet, die van ’t Zonnetje op de Haarlemmerdijk in Amsterdam, smaakt naar bloemetjes en is zoet tegelijk, maar dan niet bloemetjes als in de Ici Paris XL en dan ook niet naar kersjes en banaantjes van Haribo. Gewoon subtiel. En ik heb ook even gecheckt hoe makkelijk het is om naar een verre noordoosthoek van India te gaan, waar deze thee vandaan komt, en dat is betrekkelijk eenvoudig. Ik zou gewoon naar iedere willekeurige stad in India vliegen (bijvoorbeeld Kolkata — CCU) die dan toevallig goedkoop is en dan nog zelf even een relatief goedkoop binnenlandse retourvlucht naar Bagdogra (IXB) boeken en vanaf daar de trein nemen en een warme trui meenemen want je bent natuurlijk wel zo’n beetje in de Himalaya’s.

Theeën die ik nog moet proberen en leren zijn Pu-erh en Assam, maar ik heb nog geen goeie gedronken (of vind ze gewoon vies). Ik ben ook helemaal nog niet goed in die andere theeën, zeker niet Darjeeling. Kamillethee (geen echte thee) vind ik ook wel te beuken, maar heb daar nog geen favoriete brand van gevonden. Ook ben ik nog op zoek naar een groene thee die niet naar stro smaakt en ik geloof heus wel dat er ergens een rooibos rondloopt die niet smaakt alsof je jezelf met je handen op je rug van een brug wilt gooien.

Dus hup, laat het me maar weten.