Weet je wanneer je echt niet meer meedoet?

Ik heb ook zin om niet meer mee te doen

Ik zag eergisteren een tweet van DuBlanquBogarde.

Ik wist toen niet eens waar het over ging, maar ik vond het leuk dus dan doe je wat je moet doen als je het leuk vindt: je vindt het leuk (maar dan door middel van een klik).

Pas wat gescroll verder kwam ik achter een socialemediaactie van wat artiesten en influencers die niet meer meedoen met coronamaatregelen. Of iets dergelijks. Want wat ze nou precies willen is me tot op heden niet bekend. Mijn wantrouwen tegen te rijke mensen die ik alleen ken van virtuele werelden was en is immers groot.

De geest was uit de fles. Ik had het gezien. Ik zag het op Twitter en op Instagram. En ik zag het later op nos.nl. Ik volgde geen van de mensen die meededen aan de actie (ik dacht ook nog ‘gelukkig maar’), maar ik zag wel honderden mensen die grappen maakten, mensen uitmaakten voor rotte vis en schande spraken van de hoeveelheid achterlijkheid, gevaarlijke aannames en stellingen.

Logisch toch? Op zulke stuitende domheid moet je toch reageren? Dit soort vreselijke ideeën moeten toch actief worden bestreden? Wat moet je anders doen? Stil zitten? Als je je ogen ervoor sluit, ben je het met ze eens!

Het lijkt bij ieder soort ophef alsof er maar drie opties zijn: positief reageren, negatief reageren of proberen tot een gesprek te komen. Dat laatste is bijvoorbeeld wat Eva Jinek deed, door Famke Louise (en Diederik Gommers) uit te nodigen. ‘Dom!’ zei de ene Twitteraar. ‘Geen zuurstof geven!’ zei de ander. ‘Laat haar maar vertellen wat ze wil vertellen, kunnen we lachen!’ zei er nog één.

Ik heb de aflevering niet gezien, maar ik zag de reacties, filmpjes, compilaties, memes, verwensingen en analyses op Twitter en Instagram natuurlijk wel. Dat waren inmiddels negatieve reacties op een zogenaamd neutraal gesprek, tussen Diederik Gommers en Famke Louise, gemodereerd door Eva Jinek.

Reacties op een interactie na een actie.

Maar er zijn heus wel meer opties dan positief reageren, negatief reageren en in gesprek gaan. Want deze drie opties vallen allemaal onder de categorie ‘er iets mee moeten’. Alsof dat noodzakelijk is. Stel je voor dat je met alles wat er in de wereld gebeurt ‘iets moet’. Dat zou je gek maken.

Misschien is dit al wel het geval…

Het tegenovergestelde van ‘er iets mee moeten’ is ‘er niets mee moeten’. Je kunt er namelijk ook in stilte over nadenken, niets zeggen, even reflecteren. Zoals je eigenlijk dus met zo’n beetje alles in het leven moet doen. Omdat je anders gek wordt. En bovendien geen hoofd- van bijzaken meer kunt onderscheiden en je leven geen betekenis meer heeft.

Maar ook dan zijn we er nog niet. Want zowel ‘er iets mee moeten’ als er niets mee moeten’ zijn vormen van aandacht geven. Het eerste is actief, het andere is passief. Hier tegenover staat dat je er ook helemaal geen aandacht aan kunt geven. Dat is enorm lastig, omdat niet alleen de actie van de artiesten maar ook de reacties erop enorm veel emoties oproepen. Walging, angst, ontzetting, onmacht, boosheid, woede. Maar het belangrijkste: de behoefte om het te delen.

Als je zoiets op je net- en trommelvlies krijgt, kun je heus niet stellig en volkomen rationeel besluiten er geen aandacht aan te geven. Die geest was immers al uit de fles. Je kunt het niet onzien en onhoren.

De volgende stap is dan om überhaupt niet in de verleiding te komen om te kiezen of je ergens aandacht voor geeft.

Maar daar is een groot cliché voor nodig: don’t hate the player, hate the game.

Bizzey en Famke Louise zijn het probleem niet. Ze zijn de symptomen van het probleem.

Als we nou niet zo godvergeten veel op social media en nieuwssites zitten, lossen we namelijk in één keer twee problemen op: dat we ons niet drie en een halve dag druk maken om Bizzey en Famke Louise (en vanaf volgende week weer om iets anders) maar ook dat dit soort figuren ophouden te bestaan. Zonder aandacht geen influencers. Zonder aandacht geen gevaarlijke boodschap.

Je doet pas echt niet meer mee als je ook echt niet meer meedoet aan dit virtuele aandachtsspel.