Wie krijgt de schuld?

Machtsconcentratie?

Foodwatch en Stichting Wakker Dier zijn organisaties met beide een prima missie, maar ze moeten wel normaal doen. En niet als twee kleine meisjes met zand in hun snotsnor op het hoekje van de zandbak gaan zitten janken. Zoals ze nu doen.

Foodwatch retweette het bericht van Wakker Dier dat slechts een handjevol multinationals ’bepalen’ wat wij eten. Met daarbij een infographic-achtige afbeelding waarin werd getoond welke grote bedrijven verschillende voedselmerken bezitten.

Maar het is niets nieuws dat Unilever veel merken bezit, en Nestlé, Danone en Kellogg’s ook. Dat wisten we al. Staat gewoon op hun websites, jaarrapporten en producten. Dan moet je niet zo selectief verontwaardigd gaan doen. Dat ligt gewoon aan jezelf, dat je niet zo goed geïnformeerd bent. En er is ook helemaal niets mis mee dát bedrijven verschillende merken hebben. De oorspronkelijke Tweeter (van wie Wakker Dier de afbeelding overnam) heeft het over een ‘machtsconcentratie’. Ja, zo kan ik het ook. Als je maar genoeg mensen met een groot aandeel bij elkaar zet is het een concentratie van machten. Mooie logica.

Maar goed, het bovenstaande is een assumptie van me. Misschien bedoelde de schrijver van de tweet wel iets anders.

Bijvoorbeeld dat de boodschap is dat deze grote bedrijven bepalen wat we eten, zoals er letterlijk staat. Maar dat is dus precies wanneer je op een jankend klein meisje gaat lijken.

Want, sinds wanneer bepaalt het aanbod de vraag? Is het ook zo dat we boos worden op Praxis en Gamma omdat ze de grootste kluswarenhuizen hebben? Of vinden we het prima dát zij leveren wat wij nodig hebben? En is het misschien ook zo dat we zelf bepalen wat we kopen? Of zijn er toch nog magische krachten aan het werk die jouw hand in de supermarkt naar een pak ontbijtgranen sturen en in je winkelmand leggen?

Is dat de schuld van Kellogg’s? Of is het de schuld van jou? En is er überhaupt een schuldvraag?

Wat Wakker Dier en Foodwatch doen is de pot verwijten dat ‘ie zwart ziet. Door dit soort semi-alarmerende non-informatie te posten creëer je dus dezelfde misstanden die je zelf probeert te bestrijden.

Als je opkomt voor eerlijk voedsel, ga dan niet net doen alsof grote multinationals je dwangvoederen. Dat is nogal naïef, onverantwoordelijk én misleidend. En erger nog: oneerlijk.

Ja, er is een aantal grote bedrijven heel groot en ze verkopen heel veel producten. Ik ben er blij om. Dat is dus waarom er chocopops bestaan die intens lekker zijn. Uit het vuistje en in je kwark (van een groot merk, so be it). Daar bedankt ik Kellogg’s hartelijk voor.

En als ik zin heb in een appel koop ik een appel.

En als ik ergens geen behoefte aan heb, koop ik niet.

Mag ik óók helemaal zelf weten. Wat leven we toch in een mooie wereld van keuzevrijheid.

Autonomie

Kijk maar even

Op dit moment schrijf ik het boek Autonomie over autonomie (ha) en dat komt in 2019 uit. Wil je meelezen terwijl ik het schrijf en op de hoogte blijven van het schrijfproces en daarna ook een boek krijgen over autonomie? Dat kan.

Pre-order het boek hier